RETURN TO THE RIVER KWAI ( X )

Nevertheless, when one reads more about these terrible events, it is clear that Lean’s film and Pierre Boulle’s novel on which it is based , contain a number of inaccuracies that have helped perpetuate a number of historical myths and misconceptions .Fact and fiction have become closely interwoven to such an extent ,that it is extremely difficult to disentangle the two. It is important to do this because public perceptions of what happened here have been largely formed by the book and the film. For instance, the film portrays the building of the bridge at Kanchana Buri as a specifically British Army undertaking. This is clearly not so.There are many Dutch graves at Kanchana Buri of Dutch people captured when the Japanese overran the Dutch East Indies (now Indonesia).These casualty figures for the construction of the railway are the ones cited by the Commonwealth War Graves Commission.

TOTAL OF WORKERS ---------------- TOTAL OF DEAD
British 30,000 6,5040

Australians 13,000 2,710

Dutch 18,000 2,830

Asians 100 – 200,000 90,000

Other nationalities. 1,700 544

______________ ____________________

102,624

RETURN TO THE RIVER KWAI (IX)

The psychological battle between the two officers is very much part of the general insanity of behaviour that war always brings with it.Colonel Nicholson ,the Alec Guinness character slowly descends into total madness before our eyes.Completing the bridge becomes a personal obsession and he totally fails to see that he is aiding and abetting the enemy . The haste of the Japanese to build the bridge , the tight schedule they are under,is also well portrayed. The destruction of the completed bridge now makes you shake your head with disbelief. A beautiful structure,the fruit of months of backbreaking toil disappears in an instant . “Madness! Madness!” says the British army doctor ,and you have to agree with him.

RETURN TO THE RIVER KWAI (VIII)

The ‘Death Railway’ was built to facilitate the Japanese conquest of British India. The invasion of India , ‘the jewel in the crown’ of Britain’s eastern colonies , would be the death blow to Britain’s Asian Empire .To do this ,the Japanese had to move men and munitions from Singapore to the Indian frontier with Burma.By mid-1942 , they had lost control of the sea , so it had to be done by land.. They planned a railway to run through 415 km. (258 miles) of mainly dense jungle and rugged terrain , from Nong Pladuk near Bangkok to Thanbyuzayat in Burma This line could link up with the Malayan and Burmese rail systems to form a continuous rail link from India to Singapore.The Japanese were working to a tight schedule.The sooner the railway was completed,the sooner the invasion of India could start.The work was started in June,1942 and completed in October,1943.After the fall of Singapore and Indonesia,they had many prisoners of war. Let them build it! According to the Japanese Bushido military code ,the Allied soldiers had behaved dishonourably and shamefully , by choosing to surrender rather than fighting to the death. Therefore they were not worthy of respect and could be treated like animals..The Japanese were not signatories of the Geneva Convention and thus did not feel bound by its terms.The Japanese watchword was “Speedo” This meant completing the bridge as quickly as possible, regardless of the cost in human life.

I have recently watched Lean’s film again , and regard it as a classic.

RRETURN TO THE RIVER KWAI (VII)

The sense of shock to the visitor is absolutely overwhelming.How.in God’s name,could people be so brutal to each other? How could human life be held so cheaply? Neil Evers, a Dutch survivor writes about a shed on the camp which the Japanese always guarded carefully and which was always kept locked. After liberation ,this shed was found to contain medicines,bandages and medical materials.These had been supplied by the International Red Cross and were clearly dated , yet the Japanese had decided to deliberately withhold these supplies from the prisoners..It is almost impossible to comprehend the mentality of people who would do this .But that is what happened.

RRETURN TO THE RIVER KWAI (VI)

The numerous cemeteries are immaculately maintained by the Commonwealth War Graves Commission.Small, flat ,black gravestones lie in perfect rows on beautifully manicured lawns.Some of the epitaphs rend the heart.On one is inscribed , “ If I could have just one wish ,Johnny,I’d want you back with us again” ,written by a grieving mother.” Another says “My son has found an eternal resting place”There is also a separate cemetery for the Japanese.Only small Asian men with grey hair,trilby hats and large cameras visit it.A few miles up the road is ‘Hellfire Pass’.where the Australians were.They were given the task of cutting through solid rock, using the most basic of tools.They worked eighteen-hour shifts and forty per cent of them perished.You can still see drill bits,nails and saw blades embedded in the rocks. In the museum nearby, there are photographs of skeletal survivors , ribcages clearly visible , looking more dead than alive. They are smiling bravely, glad no doubt to have survived their dreadful ordeal. Many are resting on crutches ,displaying the stumps of amputated legs.

RETURN TO THE RIVER KWAI (V)

In 1988 I visited Kanchana Buri and the River Kwai for the first time.A modern , black steel and stone bridge now spans the river where the old bridge once stood.Nearby is a bustling railway station and trains frequently cross the bridge.The track snakes off into the jungle , towards the exotically named Three Pagodas Pass and Burma.It is a popular destination for tourists and there is a brisk trade in souvenirs.About two hundred yards downriver from the new bridge are the ruins of a smaller wooden supply bridge also built by the prisoners.Only a few pillars and stanchions remain.There are several museums full of war memorabilia of all kinds. Steam locomotives used in the war, stand near the bridge ,bedecked with Japanese flags.There are giant statues of Churchill ,Hitler and Mussolini with potted biographies of each in bad English,for the benefit of the uninformed.There is a gay ,fairground atmosphere, quite out of keeping with the history of the place.There are even ‘genuine’ Second World War steel helmets on sale- although I would not recommend buying them. To say that their authenticity is in doubt would be putting it mildly.

RETURN TO THE RIVER KWAI (IV)

Again,I was unable to fathom the meaning of this remark.I learned more in 1957 when David Lean’s famous film , ‘The Bridge on the River Kwai’ came to the camp cinema.It was based on a best-selling novel of the same title,by the French writer,Pierre Boulle. We children all went to see it and revelled in the British bulldog grit portrayed.We loved the way Alec Guinness faced down the Japanese officer,we whistled the ‘Colonel Bogey’ march and cheered lustily when the bridge and the train were blown up.At the same time,the film taught me something about the war and South-East Asia , and made me aware of a wider world , outside my immediate personal experience.

RETURN TO THE RIVER KWAI (III)

I had no idea where Burma was , nor could I understand why working on the railway would make someone sick.There were mysteries in the adult world to which I was not privy.A little while later, the painters came to decorate our house.They were a jolly bunch and let an enthusiastic eight-year-old boy help them.I had a whale of a time ,mixing paint and washing brushes and I became particularly friendly with Bob,a dark-haired , rather intense man .I asked him one day,
“Oh Bob ,I expect you’re married”.
“Yes, indeed,” he replied, “ I have a very nice wife.”
“And I expect you’ve got a little boy just like me!”
“ Oh,no,” he said, “ The Japanese saw to that.”

RETURN TO THE RIVER KWAI (II)

I was born just after the Second World War .I was one of the ‘baby boomer’generation , as Bill Clinton described us , a child conceived to celebrate victory,the return of peace and the promise of a better world.I grew up on an air force camp in southern England.Every day,my father mounted his bicycle and pedalled to work on the camp,returning in the evening.Two doors away from us lived the Prosser family.The father,Teddy Prosser,was a rather puny ,withdrawn man who seldom spoke and who was frequently ill.I also noticed that he only worked mornings,returning home at lunchtime.I was a curious child and asked my mother why.
“ Oh,it’s because he worked on the railway in Burma when he was a prisoner of the Japanese.”

RETURN TO THE RIVER KWAI (I)

Saturday , January 12 th 2008 ,near Kanchana Buri ,western Thailand.

I am sitting in a jungle clearing ,sipping a cold beer and contemplating the river.It is calm now as it flows sluggishly by – you can barely detect a current.On the far bank is more verdant jungle.The whole place exudes an atmosphere of peacefulness and tranquillity.Yet it was not always so.For this is the Khwae Yai river , near Kanchana Buri in western Thailand ,the river the world knows as the River Kwai. Here the notorious ‘Death Railway’ and the famous bridge were built by the Japanese It is said that for every sleeper of the track that was laid,there is a corpse .It is a place full of ghosts of the past and spirits of the departed , and it has a unique atmosphere. I have been here many times,but it never fails to have a strong effect on me.It stirs up powerful emotions and evokes half-forgotten childhood memories.It is like that today.

1678 CALL CENTER บริการยอดแย่ของ DTAC

เมื่อก่อนการบริการของโทรศัพท์ดีแทคนั้นจัดว่าดีมาก แต่ปัจจุบัน มีความรู้สึกไม่ดีกับบริการ CALL CENTER ยอดแย่ของDTAC หมุน หมายเลข 1678 เพื่อติดต่อเจ้าหน้าที่ประมาณห้า-หกครั้ง(ที่จริงนับได้ 7 ครั้ง) แต่สายซึ่งเป็นเสียงอัดเทปบอกว่าเจ้าหน้าที่ไม่วาง ขอให้ผู้ใช้บริการฝากข้อความให้โทรกลับ ผมฝากข้อความไปสองสามข้อความในทำนอง(ด่า)ต่อว่า แล้วก็ไม่เห็นมีหน้าไหนโทรกลับมา ผมจำเป็นต้องโทรกลับไปอีก แต่ก็ต้องรออยู่นานเพราะเสียงพักสาย และแล้วมีไอ้เบื้อกออกมารับสายพร้อมทั้งแจ้งว่าผมยังติดค้างค่าต่อสายอยู่อีก 321 บาท จึงถูกตัดสาย แค่เนี้ยะนะ ดูมันทำ เวรจริงๆ

แถมพอเปิดดูทางเว็บไซต์ค่าใช้จ่ายของเรา มีค่าปรับเพิ่มมาอีก 107.00 บาท

นี่เป็นกลเม็ดการดูดเลือดจากลูกค้าอีกแบบหนึ่งที่บริษัทให้บริการโทรศัพท์อีกบริษัทหนึ่งเคยทำมาแล้ว นี่มันนรกอะไรกัน


24/01/2551 0280001RC100081708 01/2551 ค่าต่อคู่สาย 107.00

11/02/2551 0280001RC100169452 02/2551 ค่าต่อคู่สาย 107.00

28/02/2551 0280001RC100229922 02/2551 ค่าต่อคู่สาย 107.00

09/03/2551 208032N0412899 02/2551 ค่าบริการเลขหมาย * 663.58

20/03/2551 0280001RC100323125 03/2551 ค่าต่อคู่สาย 107.00

รวมเงิน 1,091.58

น่ารำคาญมากกับการบริการแบบนี้ หากลูกต้าไม่มีความจำเป็นเร่งด่วน คงไม่มีลูกค้าหน้าไหนโทรไปคุยเล่น นอกจากนั้นยังมีเสียงพักสายที่น่ารำคาญซึ่งควรจะเป็นสิทธิของผู้บริโภคที่จะไม่ฟัง แต่กลับถูกยัดเยียดให้ฟัง สคบ.ควรเข้าไปดูแลเรื่องสิทธิผู้บริโภคในเรื่องนี้ด้วย หากท่านใดที่มีเรื่องราวน่ากวนใจในลักษณะดังกล่าวก็เขียนมาเล่าสู่กันฟังเพื่อให้รับทราบข้อมูลกันโดยทั่วไป และขอให้คณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภคได้พิจารณาเรื่องดังกล่าวด้วย

อย่างไรก็คาม ผมติดต่อเจ้าหน้าที่ผ่านทางอินเตอร์เน็ตตอนเช้าเพราะไม่สามารถทำอย่างอื่นได้ แต่โชตดีที่เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับมาสอบถามเหตุการณ์ ผมเล่าให้ฟัง ก็ไม่แน่ใจว่าจะแก้ปัญหาดังกล่าวได้หรือไม่ แต่ต้องขอขอบคุณที่ติดตามลูกค้าที่ไม่เหมือนกับ Stupid 1678 Call Center ครับ

โรงพยาบาลราชบุรีเถื่อนจริงๆ

หลังจากผมเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับการบริการของโรงพยาบาลราชบุรี ผมได้รับข้อความจากบุคคลที่ไม่ยอมเปิดเผยชื่อคนหนึ่งส่งข้อความมาด่าอย่างหยาบคาย เมื่อวันที่ 29 กพ.51 ก็เลยนำมาลงให้อ่านกันเพราะได้รู้ว่า ไม่ใช่โรงพยาบาลราชบุรีเป็นแค่โรงพยาบาลยอดแย่เท่านั้น แต่คนที่ทำงานในนั้น ยิ่งแย่และน่ารังเกียจยิ่งกว่า เพราะเขาไม่ยอมรับความจริง ไม่ยอมรับการติเตียน ไม่ยอมรับสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เขาเขียนข้อความส่งมาดังนี้ครับ

"ไอ้ห่า มึงมาลองทำงานในโรงพยาบาลบ้างสิโว้ย "

คนที่เขียน ไม่กล้าเปิดเผยชื่อตัวเองครับ คนสถุลๆ ในโรงพยาบาลแบบนี้นี้ยังมีอีกเยอะ อย่างคนที่ว่านี้ หวังว่าหากเป็นเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลตัวจริง ก็เห็นว่าผู้อำนวยการคงต้องพิจารณาตัวเองแล้วครับ

Anonymous noreply-comment@blogger.com Feb 29

ตำรวจผู้อารีย์

ได้ข่าวตำรวจประกอบอาชญากรรมในช่วงนี้ไม่รู้สึกแปลกใจเพราะไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นในบ้านเมืองเราในปัจจุบันเท่านั้น แต่เกิดขึ้นในอดีตบ่อยครั้ง ขึ้นอยู่กับว่าผู้บัญชาการฯจะจริงจริงกับเรื่องเหล่านี้มากแค่ไหน หากไปเจอนักการเมืองชั่วๆ ที่อยู่เบื้องหลังอาชญากรรมของตำรวจเหล่านั้น ก็อาจทำให้เรื่องเงียบหายไปโดยที่ประชาชนตาดำๆ ทำอะไรไม่ได้หรือไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรก็ยิ่งทำให้พวกตำรวจเลวเหล่านั้นได้ใจ ประกอบกรรมชั่วต่อไปได้อีก

อย่างไรก็ตาม ในหมู่ตำรวจยังมีคนดีๆ อีกมากมาย ผมประสบมาด้วยตนเอง เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ เวลาประมาณ 12.00 น. ผมพบหญิงชราผู้หนึ่งที่หนีออกจากบ้านลูกสาวมา และอยากกลับบ้านเดิมที่บางแพ ราชบุรี แต่หลงทาง มาเดินอยู่แถวๆ ป้ายรถเมล์ย่านแยกหลักสี่ ชายคนหนึ่งที่อยู่ยืนอยู่ด้วยแจ้งความกับตำรวจ 191 ระหว่างรอ 191 มารับตัวอยู่นั้น มีตำรวจนายหนึ่งขับจักรยานยนต์ผ่านมา ผมเข้าไปแจ้งว่ามีหญิงชราหลงทาง ตำรวจนายนั้นบอกว่าจะช่วยแจ้งศูนย์ให้อีกแรง และแกยังใจดีควักเงินของตัวเองซื้อน้ำให้หญิงคนนั้นด้วย ผมเห็นตำรวจนายนั้น “ทำด้วยความเต็มใจช่วยมากกว่าทำตามหน้าที่” ก่อนจะขับรถไปแจ้งศูนย์ฯต่อไป

ผมไม่ได้ถามตำรวจว่าแกชื่ออะไร แต่รถจักรยานยนต์ของแกเป็นรถของกรมตำรวจ หมายเลขทะเบียน 57797 ผู้ใดทราบชื่อของนายตำรวจผู้นี้ ช่วยเมล์มาแจ้งด้วยนะครับ จะได้นำชื่อลงเพื่อเชิดชูตำรวจที่ดี คนดีให้คงอยู่ในสังคมไทยของเราต่อไปครับ

ภาพจาก www.nesac.go.th/.../webboard/Answer/75-6475.jpg

Just for money!

น่าสังเวชกลุ่มอันธพาลที่รับจ้างจากโรงเหล็ก เครือสหวิริยา ประจวบคีรีขันธ์ทำทุกอย่างได้เพื่อเงิน กระทั่งเข้าทำร้ายกลุ่มผู้ประท้วงคัดค้านการถมดินสร้างโรงงาน

สังคมไทยถูกทำลายย่อยยับเพราะเงิน คนกลุ่มหนึ่งยอมเป็นสมุนรับใช้นายทุนเพียงแค่เงินไม่กี่บาท ไม่มีสติและปัญญาคิดถึงความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อม ต่อท้องถิ่นและประเทศชาติ

ขอประณามการกระทำการอันป่าเถื่อนของกลุ่มนายทุนในครั้งนี้และครั้งอื่นๆ ที่ผ่านมาและในครั้งที่กำลังจะเกิดขึ้นอีก

ขอให้คนไทยร่วมกันต่อต้านนายทุนที่หาผลประโยชน์จากสมบัติของคนไทยทั้งชาติ


เบื้องหลัง

"โครงการโรงถลุงเหล็ก" ของเครือสหวิริยา 1,142 ไร่ ได้รับการอนุมัติโดยองค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) แม่รำพึง อ.บางสะพาน จ.ประจวบคีรีขันธ์ มีการออกใบอนุญาตเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2550 ทำให้ชาวบ้านกลุ่มอนุรักษ์แม่รำพึง ร่วมกันคัดค้านจนยกเลิกเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2550 ต่อมา อบต.แม่รำพึง ได้เห็นชอบและยื่นเอกสารเสนอนายอำเภอบางสะพาน หลังจากบริษัท สหวิริยาฯ ทำแผนป้องกันน้ำท่วมพร้อมรับฟังความเห็นจากชาวบ้านใน ต.แม่รำพึง อ.บางสะพาน ตลอดจนพื้นที่ใกล้เคียง

ข่าวจาก หนังสือพิมพ์ข่าวสด

ภาพ Bangkok Post

Greedy for money

This toilet is in Pattaya Tourism Authority of Thailand compound.You need to pay 5 baht for taking a leak. It's too costly. I don't understand why the government office is greedy to get money from people's sufferings. Idiot!

ส้วมหลังนี้อยู่ในเขตบริเวณการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย พัทยา ค่าเข้าปลดทุกข์ 5 บาท ผมไปต่างมาประเทศมาหลายประเทศ ไม่เคยเห็นเขาเก็บตังค์ค่าเข้าส้วม ลองไปดูประเทศที่เจริญแล้วอย่างไต้หวัน ออสเตรเลีย เข้าไม่ต้องเสียตังค์ค่าเข้าส้วมสาธารณะ คนของบ้านเราไปดูงานต่างประเทศกันโครมๆ เอาที่ดีๆ จากเขาเหล่านั้นมาใช้บ้างสิ เห็นแล้วสังเวชจริงๆ ที่ทำการของรัฐแท้ๆ ยังทำได้ Stupid!

หากจะชมเชยสถานที่ที่มีส้วมสะอาด(มากๆ)ไม่เสียตังค์ค่าปลดทุกข์ ก็ขอชมเชยสถานที่บางแห่งที่ไม่ได้ตะกละตะกรามหาเงินจากความทุกข์ของชาวบ้านชาวช่อง เช่น วัดท่าการ้อง จังหวัดอยุธยา นับว่าเป็นส้วมสะอาดที่สุดแห่งหนึ่งเท่าที่เคยเห็นมา และอีกหลายแห่งที่มีส้วมดีๆ สะอาดๆ และไม่เสียเงิน(ทั้งๆ ที่เราเต็มใจอยากบริจาค)ในประเทศไทยที่ยังไม่ได้เอ่ยชื่อ

A Lazy Pattaya Tourism Office

I recently went to Pattaya for pleasure. I needed a brief travel guide to have a city quick look. The place could help me at the time was Tourism Authority of Thailand (Pattaya),I supposed. However, I was disappointed becuase there was no one there when I got the office. It was 8.50 am. I checked the workhour on the front door. It says " Open 08:30 " The first one arrived the office at 08:55 am. I left the office with no Pattaya information.

The government has been trying to promote tourism for long ,but the Tourism employees are not effective ones. It's hopeless,isn't it? The head of Pattaya office might be the same. He/She never ever looks after this 'tiny but important case'.

รักษาตา ศูนย์ตาธรรมศาสตร์

เมื่อก่อนไม่ได้คิดว่าจะมาใช้บริการรักษาตาของโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เพราะไม่ทราบมาก่อนว่ามีศูนย์ตา จนกระทั่งเพื่อน(ข้าราชการชรา)ของผมคนหนึ่งมารักษากระดูกหลังของพี่แกในวันหนึ่งของปีที่แล้ว แกบรรยายสรรพคุณของโรงพยาบาลแห่งนี้ให้ฟัง ดูน่าสนใจ

และพอได้เข้ารักษาตาก็พบว่าโรงพยาบาลที่นี่บริการดีเยี่ยม ดีกว่าโรงพยาบาลเอกชนหลายๆแห่งเสียด้วยซ้ำ

เราเลยกลายเป็นคนไข้ประจำ เข้าออกโรงพยาบาล(ด้วยการผ่าตัดตา เอาต้อเนื้อออก)อยู่หลายครั้ง หมอตา(ไม่รู้จะเรียกจักษุแพทย์ให้ยากทำไม)ที่เป็นเจ้าของไข้ของผมได้แก่ พ.ญ.ปิยะดา พูลสวัสดิ์ เป็นหมอรุ่นใหม่ที่ใจดีมาก ๆ มีอัธยาศัยดีกับคนไข้ทุกคน ลบภาพเก่าๆ ของหมอโรงพยาบาลของรัฐที่เพียงแค่ทำงานไปวันๆ แจกยาเม็ดเป็นพื้นฐาน และพูดจากับคนไข้ด้วยวาจาหยาบกระด้างเหมือนในอดีตเมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่เหลือเค้าเลย (อาจจะเป็นเพราะสมัยก่อนพ่อแม่หมอเหล่านั้นเลี้ยงไม่ดี ทำให้ลูกๆ สุขภาพจิตไม่ดีก็เป็นได้ เลยมาระบายกับคนไข้)

ผมเคยมีประสบการณ์ร้ายๆ จากหมอดังกล่าวมาแล้ว

มีความประทับใจกับการบริการ ระบบฐานข้อมูล ระบบการจัดการของโรงพยาบาลมาก ก็เลยขอประชาสัมพันธ์ให้โรงพยาบาล(แม้โรงพยาบาลจะไม่อยากประชาสัมพันธ์ก็ตาม)เสียเลย ที่นำมาให้ดูเป็นข้อความในเว็บไซต์ของโรงพยาบาลน่ะครับ

หากท่านมีปัญาหากับดวงตาของท่าน(ยกเว้นตาหาเรื่องหรือตากวนโอ้ย)ก็ลองมาที่นี่สิครับ ไม่ผิดหวัง ส่วนท่านที่มาแล้วและผิดหวังกลับไปแล้วก็ลองเมล์มาคุยกันครับ จะโพสต์ขึ้นให้ครับ

"บริการตรวจรักษาโรคทางตาโดยจักษุแพทย์เฉพาะทางครบทุกสาขา พร้อมเครื่องมือเครื่องผ่าตัดที่ทันสมัย ได้แก่ เครื่อง สลายต้อกระจกโดยอัลตราซาวด์ (Phacoemulisification) เครื่องเลเซอร์เบาหวาน เลเซอร์ต้อหิน เครื่องวัดสานสายตา Humphrey เครื่องวัดผิวกระจกตา เครื่องตรวจเส้นประสาทตา และจอประสาทตาส่วนหลังโดยไม่ต้องขยายม่านตา

ตา บริการคลินิกพิเศษเฉพาะโรคในระดับสากลที่ให้การดูแลอย่างครบวงจร ได้แก่ ศูนย์ต้อหิน ศูนย์โรคตาเด็ก ศูนย์เบาหวานจอประสาทตา ศูนย์รักษา สายตาสั้นด้วยเครื่องเลเซอร์เลสิก (Lasik) เป็นต้น "

ศูนย์ตาธรรมศาสตร์ โทร . 0-2926-9936-8

ภาพจาก รายนามแพทย์ประจำบ้าน

โรงพยาบาลธรรมศาสตร์ มาตรฐานสากล (3)

เมื่อถึงวันกำหนดนัดตัดไหมในสัปดาห์ต่อมา เราไปโรงพยาบาล(ธรรมศาสตร์)ตามนัดตั้งแต่เช้า ไปถึงก่อนเจ็ดโมงเช้า คนไข้ยังไม่มากนัก (แค่ก็นั่งรอหมอกันเต็มคลีนิก) ผมนำใบนัดไปใส่ในกล่องกระดาษรูปบ้านที่พยาบาลเตรียมไว้ จากนั้นพยาบาลแจ้งว่าให้เราไปทานข้าวก่อน หมอจะลงมาตรวจประมาณ เก้าโมงเช้า

อย่างไรก็ตาม คนไข้แผนกตาต้องตรวจวัดสายตา ตรวจความดันตาเบื้องต้นก่อนที่จะเข้าไปหาหมอ เราทานข้าวเสร็จก็รีบมาตรวจวัดสายตาพอดี

หลังจากพบหมอซึ่งเป็นหมอคนเดิน คือ พ.ญ.ปิยะดา พูลสวัสดิ์ แล้ว เราได้รับแจ้งว่า ตาของเรายังอักเสบ และนัดให้เรามาตัดไหมที่เย็บ “เยื่อหุ้มรก”(amniotic membrane)ไว้ สัปดาห์หน้า พร้อมกับสั่งยาหยอดตามาให้เราด้วย

เรานำแฟ้มคนไข้ไปคืน ตะกร้าหมายเลข 2 แล้วรอรับใบนัดครั้งต่อไป จากนั้นเราเดินออกไปห้องจ่ายยาเพื่อรอรับรอและนำใบเอกสารการจ่ายตรงกับกรมบัญชีกลางไปให้ฝ่ายการเงิน รอสักพัก ไม่นานนักเราก็ได้ยากลับบ้าน คงต้องไปอีกรอบ อาทิตย์หน้า

สังเกตได้ว่าผู้ที่มารับบริการแผนกตานี้เป็นคนสูงอายุเสียส่วนใหญ่ จะมีบ้างหนุ่มๆ สาวๆ ก็เป็นพวกที่ได้รับอุบัติเหตุมา

ภาพจาก ร.พ.ธรรมศาสตร์

ขอไว้อาลัย แด่ "คุณวนิดา"

In Memory of Wanida Tantiwittayapitak, an activist fighting for justice and a prominent leader of people's movements.

เรารู้สึกอึดอัดกับสถานีโทรทัศน์หลายช่องที่เสนอข่าวดารานักร้องกันครึกโครม มากกว่าเสนอข่าวเชิดชูคนดี ดังจะเห็นได้จากการแห่กันไปทำสกู้ปข่าวนักร้องชื่อดังเสียชีวิตกันทุกช่อง แต่คนดีๆ ที่ทำงานเพื่อสังคมกลับถูกละเลย ดังเช่น"คุณมด" หรือ คุณ วนิดา ตันติวิทยาพิทักษ์ เอ็นจีโอ นักต่อสู้เคลื่อนไหวเพื่อสังคมและชาวบ้านที่ถูกเอารัดเอาเปรียบจากโครงการพัฒนาของรัฐและเอกชนมากว่า 30 ปีเสียชีวิตที่ รพ.รามาธิบดี เมื่อเวลา 14.30 น.วันที่ 6 ธ.ค.ด้วยโรคมะเร็งเต้านม แต่ไม่มีใครทำสกู้ปเชิดชูการต่อสู้เพื่อสังคมทำงานของเธอเลย บางช่องรายงานข่าวของเธอเพียงสั้นๆ อย่างเสียไม่ได้เพียงเพื่อไม่ให้ตกข่าวเท่านั้น

แล้วจะให้ทำใจเชื่อได้อย่างไรว่าสื่อโทรทัศน์ในบ้านเรามีคุณภาพ

ภาพจาก สำนักข่าวประชาธรรม

Be careful ! Stealing in Central Pin Klao’s Fuji restaurant

Recently, my daughter went to Central Pin Klao’s Fuji restaurant to have a meal. After she finished her dinning and paid for the dinner, she left the restaurant for shopping. She later realized that she left her purse at/on the restaurant table. She suddenly came back to get it. Unfortunately, one of the waitress said that there was no any purses on the table. She was a bit upset because the purse was a gift her close friend gave her. She’s quite sure that the purse was stolen by one of the waitresses in the restaurant. No one cleaned the table up at the time, but the waitress. It’s impossible that one of the customers picked it up. It’s silly that the waitress gave her the answer she didn’t see the purse.

I didn’t believe that Fuji restaurant doesn’t know about this case, except the manager is stupid.

วันหนึ่ง ลูกสาวผมเข้าไปนั่งทานอาหารในร้านฟูจิที่ เซ็นทรัลปิ้นเกล้า หลังจากทานอาหารเสร็จ เธอจ่ายเงินแล้วเดินออกมาไม่นานก็รู้ตัวว่าลืมกระเป๋าเงินไว้ที่โต้ะอาหาร เมื่อย้อนกลับไปดู พนักงานในร้านบอกหน้าตาเฉยว่า “ไม่เห็น” ซึ่งลูกสาวมั่นใจว่าเป็นไปไมได้เพราะพนักงานต้องเป็นบุคคลรายแรกๆที่เข้าไปเก็บโต้ะเพื่อทำความสะอาด

สิ่งทีอยากนำมาเป็นอุทาหรก็คือ แม้แต่ร้านใหญ่ๆ ก็ไม่อาจไว้ใจได้แล้ว ผมไม่อยากเชื่อว่าผู้จัดการของร้านไม่รู้เรื่องนี้ เว้นเสียแต่ว่าผู้จัดการร้านนี้จะเป็นพวก Deaf & Dumb!
หากจะเข้าร้านนี้ก็ระวังกันไว้บ้างก็ดี ทางที่ดี หลีกเลี่ยงการเข้าร้านที่เลี้ยงขโมยไว้อย่างร้านฟูจิแห่งนี้


Logo from Fuji

อัมพวา (4)

เย็นวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ จะมีนักท่องเที่ยวจากต่างถิ่นมาเที่ยวตลาดน้ำอัมพวาและจอดรถไว้ในบริเวณวัดอัมพวัน ขยะเหล่านี้เป็นร่องรอยของความอัปยศซึ่งเกิดจากความมักง่ายของนักท่องเที่ยวไทย ทั้งๆ ที่เป็นเขตวัดแต่พวกเขาก็ทิ้งกันแบบไม่อาย อีกไม่นานอัมพวาก็คงเหมือนสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ในประเทศไทยที่ถูกย่ำยีจนแหลกราญโดยนักท่องเที่ยวที่ไร้จิตสำนึกซึ่งก็ไม่แตกต่างกับนักการเมืองไทยนั่นแหละ

อัมพวา(3)

ตรงที่ผมนั่งอยู่นี้ เมื่อสามสิบปีก่อนเคยเป็นกุฏิหลังเล็กๆ เป็นหอฉันท์ของหลวงพ่อด้วย ตอนกลางวันหลวงเจริญท่านจะมานั่งคุยกับญาติโยมที่นี่ ตอนเย็นท่านเข้าไปจำวัดในพระที่นั่งฯ ตรงนี้จึงกลายเป็นที่พัก ที่นอนของเด็กวัด บัดนี้กุฏิหลังนั้นถูกรื้อออกไปแล้ว กลายเป็นที่ว่างๆ ส่วนต้นจันท์ด้านหลังเป็นต้นเดิม

ตลาดน้ำอัมพวา(2)

พระที่นั่งทรงธรรมซึ่งสมัยที่ผมเป็นเด็กวัดที่วัดอัมพวันแห่งนี้หลวงพ่อเจริญ (พระครูเจติยาภิบาล)เจ้าอาวาสเคยจำพรรษาอยู่ในพระที่นั่งนี้ พวกเราเด็กวัดเรียกตรงนี้ว่า “กุฏิล่าง” ส่วนกุฏิบน(หลังโรงเรียวัดอัมพวัน)นั้นพระครู เฮง(รองเจ้าอาวาส) ดูแล ผมกับเพื่อนพักอยู่กุฏิตรงข้ามพระที่นั่ง

ตลาดน้ำอัมพวา(1)

เมื่ออาทิตย์ก่อน เรากลับบ้านไปทำธุระที่อัมพวา สมุทรสงคราม ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในละแวกบ้านเรา โฮมสเตย์ผุดขึ้นมากมาย ธุรกิจการท่องเที่ยวเข้ามาในรูปแบบต่างๆ กัน พวกเขาทำธุรกิจอย่างกันอย่างตะกรุมตะกราม ส่วนที่บ้านเราโชคดี ลูกสาวบอกเราหลายครั้งไม่ให้เราทำโฮมสเตย์เพราะกลัวความเป็นส่วนตัวจะหายไปและความอึกทึกเข้ามาแทนที่ นัยว่าเจ้แกอยากอยู่แบบสงบๆ

ขากลับเราลองแวะตลาดน้ำยามเย็นที่ตลาดอัมพวา ทั้งๆ ที่เราไม่เคยเฉียดกรายเข้าไปในตลาดเลยตั้งแต่มีตลาดน้ำตอนเย็นเพราะเราไม่ชอบคนเยอะ ประกอบกับไม่มีความจำเป็นต้องไปตลาดแถวนั้น เพราะไม่ใช่ที่ที่คนสวนแบบเราจะเข้าไปเดินเบียดคนเยอะๆ

สองปีหลังนี้ อัมพวาเปลี่ยนไปมาก นัยว่าเกิดจากการโปรโมทของหลายๆ ฝ่ายเพื่อให้เกิดการท่องเที่ยว อย่างแรก วิถีชีวิตของคนท้องถิ่นเปลี่ยนแปลงไป คนต่างถิ่นเข้าไปค้าขายที่ตลาดน้ำ ซื้อที่ดินริมน้ำ ริมคลองทำธุรกิจโฮมสเตย์ ซึ่งก็ไม่แปลกอะไรที่คนท้องถิ่นจะไม่ได้อะไรมากนักกับการท่องเที่ยว ผมเห็นแล้วเศร้า นักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลเข้ามาขาดจิตสำนึก ไม่เข้าใจวิถีชีวิตของผู้คนท้องถิ่น มักง่าย ทิ้งขยะส่งเดช พ่อค้า แม่ค้า คนขายของแหกปากตะโกนร้องเรียกให้ซื้อของตนเหมือนตลาดนัดจตุจักร ดูเหมือนตลาดนัดขายสินค้าทั่วไปมากว่าจะเป็นตลาดน้ำวิถีชีวิตของคนอัมพวา

ตอนที่เราเป็นเด็ก ช่วยแม่พายหัวเรือจากคลองบางลี่เล็กไปขายของที่ตลาดน้ำหน้าวัดอัมพวันเมื่อสามสิบปี แตกต่างจากวันนี้มาก เป็นชีวิตเรียบง่าย เราซื้อของมาขายตามคลอง ผิดกับตลาดอัมพวาอย่างเห็นได้ชัด

รายการโทรทัศน์แห่ประโคมข่าวตามกระแสเพราะกลัวตกข่าว จึงไม่แปลกใจกับข่าวที่คนที่อยู่ริมน้ำตัดต้นลำพูหน้าบ้านตัวเองทิ้งเพราะรำคาญเรือนักท่องเที่ยวแห่ไปดูหิ่งห้อยและรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของพวกเขา

โรงพยาบาลธรรมศาสตร์ มาตรฐานสากล (2) ผ่าตัดต้อเนื้อที่คลีนิกตา

หมอปิยะดาจะผ่าตัดตาซ้ายของผมในอีกสัปดาห์ต่อมา การผ่าตัดไม่ต้องเตรียมตัวอะไรมาก แค่รอวันนัดเท่านั้น พอถึงวันอังคาร โรงพยาบาลโทรมา บอกว่าให้มาเช้าๆ หน่อยเพราะวันนี้มีคนไข้คนหนึ่งไม่มา โรงพยาบาลเลยเลื่อนเราขึ้นผ่าตัดตอนเช้า เราไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ก็ไปตามนัดแต่เช้ากว่าเดิมหน่อย

เราเอาใบนัดไปใส่กล่องแล้วไปหาข้าวเช้ากิน แล้วกลับมานั่งรอเรียก สักพักเจ้าหน้าที่เรียก บอกว่าอย่าไปไหน เดี๋ยวจะมีเจ้าหน้าที่มารับตัว (เข้าห้องผ่าตัดนะ ไม่ใช่ไปพบพญายม) คอยสักพัก ประมาณเก้าโมง ก็มีเจ้าหน้าที่ผู้ชายคนหนึ่งมาตามให้เราขึ้นไปผ่าตัดบนอีกตึกหนึ่ง ก่อนเข้าห้อง พยาบาลบอกว่าให้เอาของมีค่าฝากญาติไว้ อันที่จริงเราไม่มีของมีค่าอะไร เราเอาของเล็กๆ น้อยๆ ฝากเพื่อนไว้ เปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเป็นชุดผ่าตัดสีเขียว(แบบที่หมอใส่)ที่ห้องล้อกเกอร์ จากนั้นขึ้นไปนอนบนเตียง รอพยาบาลมาเข็นเข้าห้องผ่าตัด

ระหว่างรอมีเพลงบรรเลงเพราะๆ ให้ฟัง ผมชอบมาก ต้องชมคนเลือกเพลงที่เลือกได้เหมาะเหมง ทำให้คนไข้(อาการไม่ปกติแบบผม)สงบได้อย่างราบคาบ ผมกระดิกเท้ารอเข้าห้องผ่าตัด

รอสักพัก คุณพยาบาลมาเข็นเราเข้าห้องผ่าตัด หมอที่ทำการผ่าตัดเราในวันนั้น ก็คือ พ.ญ.ปิยะดา พูลสวัสดิ์ นั่นเอง หมอบอกว่าไม่ต้องกลัวอะไร ไม่เจ็บ หมอจะหยอดยาชาให้ หมอจัดการปิดหน้าปิดตาอีกข้าง ถ่างตาเราด้วยอะไรจำไม่ได้แล้ว น่าจะเป็นพลาสเตอร์ ขณะผ่าตัดก็ยังเห็นลางๆ แต่ไม่ชัด ไม่รู้สึกเจ็บอะไร ขณะผ่าตัดอหมอก็สอนเรื่องการผ่าตัดไปด้วย เข้าใจว่ากำลังสอนนักเรียนแพทย์หรือแพทย์รุ่นน้อง แต่ผมไม่เห็น หมอใจดีมาก ผ่าไปปลอบคนไข้ไป ทำให้คนไข้ไม่เครียด อันที่จริงผมก็ไม่ได้เครียดอะไรเพราะคิดว่าคงไม่สาหัสสากัณฑ์อะไร แต่ขั้นตอนในการผ่าตัดตานั้นค่อนข้างอ่อนไหว ไม่เหมือนผ่าตัดแขนขาซึ่งเป็นอวัยวะภายนอก การผ่าตัดตามีเรื่องเกี่ยวกับการมองเห็นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

ได้ยินหมอพูดถึงเรื่องการเย็บ "เยื่อหุ้มรก" ติดกับตาหลังจากขูดต้อเนื้อออกจากตาไปแล้ว เยื่อหุ้มรกนี้ต้องเอามาจากสภากาชาดไทย แต่ผมยังไม่ทราบว่าเป็นอะไร คิดว่าต้องไปอ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อน

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ รู้แต่ว่าไม่นานมากนัก คงจะสักหนึ่งชั่วโมงกระมัง ทุกอย่างก็เสร็จ

พยาบาลเข็นเราออกมาห้องรอ เธอบอกว่าเราจะกลับเลยหรือจะรอให้ญาติไปเอายาจากข้างล่างมาก่อน แล้วค่อยกลับขึ้นมารับเรา เราบอกว่ากลับเลยดีกว่าเพราะยังไม่รู้สึกเจ็บอะไร ตอนเดินไปเอายากับเพื่อนรู้สึกเจ็บนิดๆ เพราะยาชาเริ่มหมดฤทธิ์ เพื่อนพาเรากลับบ้าน ตอนกลับนี่สิ ปวดเอาเรื่องเหมือนกัน แต่ก็ได้ยาแก้ปวดมา ก็บรรเทาได้บ้าง

หมอนัดให้ไปตัดไหมที่เย็บออกในอีกสัปดาห์มา ก็คอยอย่างเดียว หมอให้หยอดตาทุกวัน เราเพียงแต่ทำตามคำแนะนำของหมอทุกอย่างก็ไปได้ดี

เป็นประสบการณ์ในการเข้าโรงพยาบาลครั้งแรกของผม มันดีไปอีกแบบ อาทิตย์หน้าต้องไปตัดไหมออก คงมีเรื่องผจญภัยไปอีกแบบ

ตัดแปลงภาพมาจาก ที่นี่ ดอท คอม

โรงพยาบาลธรรมศาสตร์ มาตรฐานระดับสากล

มีโอกาสไปโรงพยาบาลธรรมศาสตร์ รังสิตเพื่อตรวจตาซึ่งเป็นต้อเนื้อ ประทับใจกับการให้บริการของโรงพยาบาลมากแม้คนไข้จะหนาตาก็ตามโดยเฉพาะแผนกตา (Eye Clinic) คนไข้ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงวัย รวมทั้งตัวผมด้วย

ผมเดินทางออกจากบ้านพักที่คลองสามเวลาประมาณ 6 โมงเช้าเพื่อไปรับบัตรคิว เมื่อได้บัตรคิวแล้ว เรานั่งคอยสักพัก เจ้าหน้าที่แจ้งว่าเมื่อได้คิวแล้วจะแยกไปตามแผนกต่างๆ ที่เราต้องการตรวจโดยเจ้าหน้าที่จะนำแฟ้มประวัติคนไข้ของเราไปให้แผนกตาเอง
เมื่อเรานำแผ่นกระดาษที่ได้จากแผนกทะเบียนคนไข้ไปให้แผนกตา และแผนกตาแจ้งเราว่าจะให้เข้าตรวจวัดสายตาเบื้องต้นเวลาประมาณ 8 โมงเช้า และหมอลงตรวจเวลาประมาณ 9 โมง ยังมีเวลาเหลืออีกมาก ผมเดินไปหาอะไรรองท้องเป็นอาหารเช้าที่โรงอาหารของโงพยาบาล

โรงอาหารที่นี่สะอาดสะอ้านตามมาตรฐานของโรงพยาบาล ราคาไม่แพงเหมือนที่อื่นๆ รสชาดใช้ได้ทีเดียว เมื่ออิ่มท้องแล้วเราเดินมานั่งคอยที่หน้าหน้าห้องตาสักครู่ เจ้าหน้าที่เรียกชื่อเราให้เข้าไปตรวจวัดสายตา มีพยาบาลคอยทำหน้าที่ตรวจ การตรวจสายตาก็เหมือนกับที่อื่นๆ นั่นคือมีตัวอักษรขนาดต่างๆ ให้เรา

ก็เป็นธรรมดา พยาบาลที่นี่ก็เหมือนที่อื่นๆ อีกหลายแห่งที่มีชีวิตอยู่กับโรงพยาบาลนานๆ สุขภาพจิตจึงไม่สู้ดีนัก หรืออาจเป็นเพราะมีทัศนคติไม่ดีต่ออาชีพต่อตนเองก็เลยออกหน้าบึ้งๆ ไม่มีความพึงพอใจต่ออาชีพ หรืออีกสาเหตุอาจมาจากพื้นฐานครอบครัวทางบ้านไม่ดีจึงส่งผลต่อบุคลิกของคุณพยาบาลเหล่านี้ก็ได้

วัดสายตาเสร็จเจ้าหน้าพยาบาลจะให้คิวบัตรกระดาษเขียนเองสี่เหลี่ยม เขียนไว้ชัดเจนดี คือ

คิวที่ 4
ห้อง 5
หมอ ณัฐพล
นั่งรอตามคิวค่ะ

ผมได้คิวต้นๆ เพราะไปตั้งแต่เช้า ได้เข้าตรวจกับคุณหมอณัฐพลซึ่งเป็นหมอผู้ชายขณะกำลังเข้าตรวจหมอถามผมว่าเราอยากทำอะไร ผมบอกอยากลอกต้อเนื้อ เผอิญแพทย์หญิงท่านหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ บอกว่าขอให้ส่งผมไปให้เธอก็ได้ ผมเลยได้ตรวจกับแพทย์หญิงคนนี้ ชื่อ พ.ญ.ปิยะดา พูลสวัสดิ์ เป็นหมอตาที่ใจมาก พูดเพราะกับทุกคน หมอตรวจสักครู่จึงนัดให้ผมเข้ารับการผ่าตัดในวันอังคาร ที่ 7 พฤศจิกายน ขอให้ผมหยุดงานหนึ่งสัปดาห์ ผมตอบตกลงเพราะไม่มีทางเลือกอื่นใดเนื่องจากตั้งใจมาแล้ว ผมกลับบ้านหลังจากเสร็จการตรวจเพื่อรอขึ้นเขียงในสัปดาห์ต่อไป

ภาพจาก โรงพยาบาลธรรมศาสตร์

ชดเชยความล่าช้าหรือเสียหาย

เมื่อปีก่อน ผมเดินทางไปไต้หวันด้วยสายการบิน KLM (ของดัชท์) เที่ยวบินที่ 877 กรุงเทพฯ-ไทเป ตอนนั้นเป็นช่วงหน้าหนาวของยุโรป เข้าใจว่าหิมะตกมาก เครื่องไม่สามารถขึ้นได้ ทำให้เดินทางมาถึงกรุงเทพช้ากว่ากำหนด และเครื่องบินต้องออกจากกรุงเทพฯ ไปไทเปช้ากว่ากำหนดสองชั่วโมงกว่า

ผู้โดยสารของเที่ยวบินนั้นไม่รู้สึกหงุดหงิดกับการเดินทางเที่ยวนั้น ทุกคนให้อภัยเพราะเป็นเหตุสุดวิสัย กับสิ่งที่สายการบินปฎิบัติกับผู้โดยสารนั้นทำให้ผ่อนคลายไปได้ นั่นคือ เขาชดเชยความผิดพลาดของเขาโดยการแจกคูปองอาหารให้ แจกเวาเชอร์ลดคราคาตั๋วเครื่องบิน 55 ยูโร แจกเวาเชอร์เพื่อซื้อของบนเครื่องบินครึ่งราคา และแจกของขวัญอีกเพื่อเอาใจผู้โดยสาร

อันที่จริง เขาไม่ต้องทำมากมายอย่างนั้นก็ได้เพราะเป็นเหตุสุดวิสัย แต่เขาแสดงความจริงใจ เอาใจใส่ผู้โดยสารด้วยความรู้สึกผิด ไม่เหมือนกับของสายการบินไทยและรถไฟไทย

ครั้งหนึ่ง ปีก่อนเช่นกัน ผมไปมะนิลา ฟิลิปปินส์ด้วยสายการบินไทย ตอนขากลับเครื่องบินดีเลย์สองชั่วโมง กว่าเครื่องจะออกก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่า เจ้าหน้าที่สายการบินไทยเอาแซนวิชอันเล็กๆกับน้ำผลไม้อีกกล่องมาแจก เห็นแล้วสังเวชเสียจริง หากเปรียบเที่ยบกับ KLM แล้ว สายการบินไทยยังอยู่ในอันดับบ้วยๆ ของการบริการ มีแต่พวกขี้โม้เสียมากกว่า ใครบอกการบินไทยดี ผมเถียงหัวชนฝา

มาถึงรถไฟไทย ไม่ว่าจะประท้วงหรือเกิดความผิดพลาด รถไฟตกราง หรือรถไฟแหกขึ้นมาบนชานชลา ชนระเนระนาด ไม่เห็นมีใครพูดถึงการชดเชย เมื่อสองวันก่อนคนงานรถไฟประท้วง ไม่มีใครพูดถึงความลำบากของผู้โดยสาร ยกเว้นเสื่อมวลชน คนรถไฟไม่ต้องพูดถึง พวกเขาพูดแต่เรื่องตัวเองก่อนผู้โดยสาร ถ้าเป็นอย่างนี้ ผมว่าขายให้เอกชนไปเถอะ หากไม่มีปัญญาจะทำให้ดี ทรัพย์สมบัติของประเทศชาติ ไม่ใช่ของคนงานรถไฟ หากเห็นว่าไม่คุ้มก็ไม่น่าปล่อยให้พวกเขาทำ ทั้งๆ ที่ผมเองก็ยังเห็นว่ากิจการเหล่านี้เป็นสาธารณูปโภค รัฐบาลควรดูแล ยอมขาดทุนบ้างเพื่อความผาสุกของประชาชนก็ตาม แต่หากเราปล่อยให้คนเหล่านี้เข้าคุกคามประชาชนอยู่บ่อยๆ อย่างนี้มันไม่ยุติธรรมสำหรับคนไทยทั้งประเทศ ให้เอกชนทำไปเหอะ อย่าอุ้มคนเหล่านี้อยู่เลย ปล่อยให้ทำไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น รังแต่จะสะสมหนี้สิน เพราะคนรถไฟไร้ความรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตนเอง ไร้ประสิทธิภาพ สงสารคนไทยทั้งประเทศที่ต้องมารับกรรมที่เกิดจากคนงานรถไฟเป็นผู้ก่อ

ภิกษุสันดานกา(ตัวจริง)๒

ได้อ่านข่าวเกี่ยวกับพระสงฆ์กลุ่มเดิมที่ขู่จะฟ้องศิลปินแห่งชาติที่เป็นกรรมการตัดสินการประกวดศิลปกรรมแห่งชาติครั้งที่ ๕๓ แล้วรู้สึกสมเพชสงฆ์บ้านเรา ไม่รู้จักละวาง ไม่รู้จักใช้ปัญญา ปิดหูปิดตา ท่านน่าจะสึกไปเล่นการเมืองนะ เสียดายข้าวที่ใส่บาตร ไม่รู้ว่าพระจริงหรือเปล่า น่าสงสาร มีปัญญาแค่นี้เองหรือ เสียดายเงินที่รัฐบาลเอาไปสร้างมหาวิทยาลัยสงฆ์จริงๆ เฮ้อ


ภาพจาก หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ

ภิกษุสันดานกา(ตัวจริง)

ได้ฟังข่าววิทยุ ดูข่าวทั้งหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์ เห็นพระออกมานอนดิ้นนอนแถกบนพื้นอวดผู้สื่อข่าวและประชาชนเพื่อประท้วงประท้วงภาพเขียนชื่อ “ภิกษุสันดานกา” ของนายอนุพงษ์ จันทร ศิลปินที่ได้รับรางวัลประกาศนียบัตรเกียรตินิยมอันดับ ๑ เหรียญทองประเภทจิตรกรรมจากการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติครั้งที่ ๕๓ แล้วนึกสังเวชและสมเพชผู้ที่อ้างว่าเป็นพระผู้นี้ (หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า “เสือเหลือง” ) จริง ๆ พี่แก ทำอะไรแบบขาดสติและปัญญาแท้ๆ ไม่แน่ใจว่าคนที่ลงนอนกับพื้นนั้นเป็นพระจริงหรือพระปลอมเพราะตอนนี้แยกออกลำบากเหลือเกิน หากเป็นนพระจริงๆ ก็คงหมดหวังจะฝากพุทธศาสนาไว้กับท่านแล้วล่ะ

โถ ทำไปได้อย่างไร อยู่ในเพศบรรพชิต(ถ้าเป็นพระจริงนะ) เขาไม่ทำอย่างนั้น นอนกลิ้งนอนเกลือกกับพื้น หากจะประท้วงก็ทำหนังสือให้เป็นเรื่องเป็นราวไปยังผู้ที่เกี่ยวข้อง เขามีหน่วยงานรับผิดชอบอยู่ อย่ากินปูนร้อนท้อง ใช้สติก่อนทำอะไรห่ามๆ อย่างนั้น ประพฤติตัวอย่างนี้แล้วจะไปเทศนาหรือเผยแผ่คำสอนให้ประชาชนได้อย่างไร

ท่านกล้ารับประกันได้มั้ยล่ะว่าพระที่แหกคอกหรือพระประพฤติตัวไม่ดีนั้นไม่มีในประเทศไทย พระที่ออกไปทำท่าพิลึกๆ ปลุกเสกจุตุคามซึ่งไม่ใช่กิจของสงฆ์นั้นไม่มี พระที่นอนกับสีกาในกุฏินั้นไม่มี ก็เห็นๆ อยู่ ท่านจะมาร้องแรกแหกกระเชอทำไม ก็ทำตัวให้ดีคนก็ศรัทธาเอง ไม่ต้องร้องปาวๆ ให้คนศรัทธา

เมื่ออาทิตย์ก่อน ผมไปที่เซียร์รังสิตเห็นพระสงฆ์ ๔ รูปนั่งดื่มกาแฟในร้านหรู คุยโทรศัพท์ราคาแพงเสียงลั่นทั้งๆ ที่ไม่ใช่สถานที่ที่พระสงฆ์จะเข้าไปเดินเล่นเลย เห็นแล้วเซ็ง ทำไมท่านไม่อ้าปากร้องโวยวายเลยล่ะว่าไม่สมควร

โน่นไปดูวัดบางวัดแถวปทุมธานีที่มีพฤติกรรมแปลกๆ เอาพระพุทธรูปออกมาให้ชาวบ้านผ่อนรายเดือนน่ะดีแล้วหรือ แล้วใช้วัดเป็นที่มั่วสุมรับใช้นักการเมือง ไม่เห็นท่านโวยวาย เงียบเป็นเป่าสาก

แบบนี้ทำให้ชาวบ้านอาจคิดเลยเถิดไปเองว่า ท่านน่ะไม่ได้รักพุทธศาสนาจริงๆ หรอก คงอยากดังมากกว่า หรืออาจจะพาลคิดเกินเลยไปอีกว่า “รับเงินใครมาหรือเปล่า” หรือว่าว่าสติแตกไปแล้ว คุณพระ!

ภาพจาก กระปุก

ความงามที่ซ่อนอยู่ภายใน

ว่ากันว่าคนเมืองในปัจจุบันแล้งน้ำใจกันไปหมดแล้ว แม้แต่การเสียสละเล็กๆ น้อยๆ เช่นสละที่นั่งบนรถประจำทางสาธารณะให้คนอ่อนแอกว่าก็หายากเต็มที อย่างไรก็ตาม สิ่งสวยงามย่อมเกิดขึ้นบนโลกเราเสมอ อย่างเช่นวันนี้ (วันที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๕๐) เวลา ประมาณ ๑๕.๓๐ น. ขณะที่เราโดยสารรถไฟฟ้าใต้ดินจากสถานีหัวลำโพงไปสวนจตุจักร ผู้โดยสารแน่นพอสมควร ไม่มีที่นั่ง เมื่อมีคนชราคนหนึ่งขึ้นมา เราเตรียมขยับให้แกนั่ง แต่ก็ไม่ทัน เด็กวัยรุ่นนักเรียน ม. ปลาย (น่าจะอยู่ม.๔) คนหนึ่ง (ชื่อ น.ส.จิรานุช มหา...ที่หน้าอกปักชื่อตัวย่อ พ.ม.น่าจะเป็นโรงเรียนสตรีมหาพฤฒาราม)ลุกขึ้นเชิญให้คนแก่คนนั้นมานั่งในที่นั่งของเธอ

เราเห็นความงามที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเด็กคนนี้และภาวนาขอให้ความงดงามเช่นนี้ติดตัวไปจนเธอโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือต่อไป
ใครว่าคนเมืองใจดำ อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็ทำให้เห็นว่าสังคมไทยนั้น ยังมีคนน้ำใจงาม
การทำความดีนั้น ไม่จำเป็นต้องทำในสิ่งที่ยิ่งใหญ่ แต่การทำความดีทุกครั้งเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ อย่างน้อยก็สำหรับตัวเราเอง

ขอเป็นกำลังให้เด็กคนนี้ทำหน้าที่พลเมืองที่ดีของไทยต่อไป