เย็นวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ จะมีนักท่องเที่ยวจากต่างถิ่นมาเที่ยวตลาดน้ำอัมพวาและจอดรถไว้ในบริเวณวัดอัมพวัน ขยะเหล่านี้เป็นร่องรอยของความอัปยศซึ่งเกิดจากความมักง่ายของนักท่องเที่ยวไทย ทั้งๆ ที่เป็นเขตวัดแต่พวกเขาก็ทิ้งกันแบบไม่อาย อีกไม่นานอัมพวาก็คงเหมือนสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ในประเทศไทยที่ถูกย่ำยีจนแหลกราญโดยนักท่องเที่ยวที่ไร้จิตสำนึกซึ่งก็ไม่แตกต่างกับนักการเมืองไทยนั่นแหละ
ตรงที่ผมนั่งอยู่นี้ เมื่อสามสิบปีก่อนเคยเป็นกุฏิหลังเล็กๆ เป็นหอฉันท์ของหลวงพ่อด้วย ตอนกลางวันหลวงเจริญท่านจะมานั่งคุยกับญาติโยมที่นี่ ตอนเย็นท่านเข้าไปจำวัดในพระที่นั่งฯ ตรงนี้จึงกลายเป็นที่พัก ที่นอนของเด็กวัด บัดนี้กุฏิหลังนั้นถูกรื้อออกไปแล้ว กลายเป็นที่ว่างๆ ส่วนต้นจันท์ด้านหลังเป็นต้นเดิม
พระที่นั่งทรงธรรมซึ่งสมัยที่ผมเป็นเด็กวัดที่วัดอัมพวันแห่งนี้หลวงพ่อเจริญ (พระครูเจติยาภิบาล)เจ้าอาวาสเคยจำพรรษาอยู่ในพระที่นั่งนี้ พวกเราเด็กวัดเรียกตรงนี้ว่า “กุฏิล่าง” ส่วนกุฏิบน(หลังโรงเรียวัดอัมพวัน)นั้นพระครู เฮง(รองเจ้าอาวาส) ดูแล ผมกับเพื่อนพักอยู่กุฏิตรงข้ามพระที่นั่ง
เมื่ออาทิตย์ก่อน เรากลับบ้านไปทำธุระที่อัมพวา สมุทรสงคราม ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในละแวกบ้านเรา โฮมสเตย์ผุดขึ้นมากมาย ธุรกิจการท่องเที่ยวเข้ามาในรูปแบบต่างๆ กัน พวกเขาทำธุรกิจอย่างกันอย่างตะกรุมตะกราม ส่วนที่บ้านเราโชคดี ลูกสาวบอกเราหลายครั้งไม่ให้เราทำโฮมสเตย์เพราะกลัวความเป็นส่วนตัวจะหายไปและความอึกทึกเข้ามาแทนที่ นัยว่าเจ้แกอยากอยู่แบบสงบๆ
ขากลับเราลองแวะตลาดน้ำยามเย็นที่ตลาดอัมพวา ทั้งๆ ที่เราไม่เคยเฉียดกรายเข้าไปในตลาดเลยตั้งแต่มีตลาดน้ำตอนเย็นเพราะเราไม่ชอบคนเยอะ ประกอบกับไม่มีความจำเป็นต้องไปตลาดแถวนั้น เพราะไม่ใช่ที่ที่คนสวนแบบเราจะเข้าไปเดินเบียดคนเยอะๆ
สองปีหลังนี้ อัมพวาเปลี่ยนไปมาก นัยว่าเกิดจากการโปรโมทของหลายๆ ฝ่ายเพื่อให้เกิดการท่องเที่ยว อย่างแรก วิถีชีวิตของคนท้องถิ่นเปลี่ยนแปลงไป คนต่างถิ่นเข้าไปค้าขายที่ตลาดน้ำ ซื้อที่ดินริมน้ำ ริมคลองทำธุรกิจโฮมสเตย์ ซึ่งก็ไม่แปลกอะไรที่คนท้องถิ่นจะไม่ได้อะไรมากนักกับการท่องเที่ยว ผมเห็นแล้วเศร้า นักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลเข้ามาขาดจิตสำนึก ไม่เข้าใจวิถีชีวิตของผู้คนท้องถิ่น มักง่าย ทิ้งขยะส่งเดช พ่อค้า แม่ค้า คนขายของแหกปากตะโกนร้องเรียกให้ซื้อของตนเหมือนตลาดนัดจตุจักร ดูเหมือนตลาดนัดขายสินค้าทั่วไปมากว่าจะเป็นตลาดน้ำวิถีชีวิตของคนอัมพวา
ตอนที่เราเป็นเด็ก ช่วยแม่พายหัวเรือจากคลองบางลี่เล็กไปขายของที่ตลาดน้ำหน้าวัดอัมพวันเมื่อสามสิบปี แตกต่างจากวันนี้มาก เป็นชีวิตเรียบง่าย เราซื้อของมาขายตามคลอง ผิดกับตลาดอัมพวาอย่างเห็นได้ชัด
รายการโทรทัศน์แห่ประโคมข่าวตามกระแสเพราะกลัวตกข่าว จึงไม่แปลกใจกับข่าวที่คนที่อยู่ริมน้ำตัดต้นลำพูหน้าบ้านตัวเองทิ้งเพราะรำคาญเรือนักท่องเที่ยวแห่ไปดูหิ่งห้อยและรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของพวกเขา
